بررسی اثربخشی روش های برجسته سازی چهره بر تماس چشمی کودکان درخودمانده

فصل دوم

پیشینه ی پژوهش

 

فصل دوم:پیشینه ی پژوهش

 

 

 

 

 

مقدمه

درخودماندگی اختلالی است که با آسیبهایی در رفتار اجتماعی و ارتباطی ، رفتارها و علایق محدود و تکراری مشخص می شود . اگرچه تنوع زیادی در نشانه ها و عملکرد هوشی در میان افراد درخودمانده تشخیص داده شده است ولی تمام این افراد مشکلاتی در تعامل اجتماعی همچون : استفاده از تماس چشمی ، شرکت در تعاملات متقابل و پاسخ دادن به احساسات و هیجانات دیگران را دارند . آسیب های اساسی همانند فقدان توجه به دیگران و نقص در نام گذاری افراد اغلب در سال اول زندگی و آسیب های آشکار در تعامل اجتماعی ، تماس چشمی، توجه مشترک، تقلید، پاسخ به هیجانات دیگران و پردازش چهره در 2 تا 3 سالگی نمایان می شوند(داوسن[1] ، وب[2] و پارتلند[3]،2005).

این اختلال مشهورترین اختلال در بین اختلال های فراگیر رشد است. بر اساس راهنمای تشخیص و آماری اختلال های روانی( ویرایش چهارم-تجدید نظرشده)[4] نابهنجاری هایقابل توجه در ارتباط، تخریب کیفی درتعامل اجتماعی و محدودیت چشمگیر فعالیت ها و علایق از مشخصه های اصلی این اختلال است(ماتسون[5] ، لووالو[6]،2009).متوسط شیوع این اختلال 22 مورد در هر 10000 نفر است و میزان شیوع آن در پسران 4 تا 5 برابر دختران می باشد(ساراسینو[7]،نوزورسی[8]، استیمن[9]، رسینگر[10]،فومبن[11]2010).

[1] – Geraldine Dawson

[2]Webb

[3] McPartland

[4] -Diagnostic and statistical manual of mental disorders-4Edition, Text Rivision(DSM_IV_TR)

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه شناسایی میزان مولفه " کفایت حل مشکلات " در کتابخانه‌ها

[5]-Matson

[6]Lovullo

[7]-Saracino

[8]Noseworthy

[9] Steiman

[10] Reisinger

[11] Fombone

سوالات یا اهداف پایان نامه :

آیا برجسته سازی چهره بر میزان تماس چشمی کودکان درخودمانده موثر است ؟

برای دیدن جزئیات بیشتر ، خرید و دانلود آنی فایل متن کامل با فرمت ورد می توانید به لینک زیر مراجعه نمایید:

پایان نامه روانشناسی

لینک متن کامل پایان نامه رشته روانشناسی با عنوان : بررسی اثربخشی روش های برجسته سازی چهره بر تماس چشمی کودکان درخودمانده

دسته‌ها: دسته‌بندی نشده

دیدگاهتان را بنویسید